Goedkoop is het nieuwe gratis

In zijn book ‘Free, The Future of a Radical Price’ (gratis te downloaden als audioboek) claimde Chris Anderson dat de toekomst van alle online content onafwendbaar richting gratis gaat.  Dit komt volgens Anderson door de marginale distributiekost van online producten.  Zijn redenering komt hierop neer: het kost natuurlijk geld om content te produceren, maar aangezien distributie op internet (bijna) gratis is, kunnen deze kosten over zoveel mensen uitgesmeerd worden dat de individuele kostprijs verwaarloosbaar is.  Oftewel gratis.  De beste manieren volgens Anderson om geld te verdienen aan wat jij als content owner gratis online beschikbaar maakt is 1) advertenties en 2) betaalde premium content.  Dit laatste is het zogeheten Freemium model, waarbij de (complete) basis functionaliteit gratis is zodat een hele grote groep mensen er gebruik van maakt.  Binnen die groep ontstaat er een kleine groep power users die behoefte heeft aan uitgebreidere features of gedetailleerde content waarvoor je een bedrag kan vragen.  Als de aantallen groot genoeg zijn, kan die kleine groep premium gebruikers jouw kosten dekken of je zelfs rijk maken.

Anderson gelooft niet in micropayments omdat, zo redeneert hij, er een verborgen kostprijs komt kijken bij het maken van een micropayment: de mentale investering die elke keer dat je een micropayment zou moeten doen om de hoek komt kijken: is dit het waard vergeleken met de gratis versie?

Achterhaald

Het idee dat je voor content nooit meer hoeft te betalen lijkt achterhaald.  Een van de redenen dat ‘alles’ nu gratis is op internet is het feit dat er gewoon enorm veel geld wordt geïnvesteerd door bedrijven zonder dat er een directe correlatie is met inkomsten (laat staan winst).  Met andere woorden, er is in de afgelopen 10 jaar een enorme hoop geld uitgegeven aan het simpelweg binnenhalen van zogenaamde ‘eyeballs’ vanuit het idee: als we ze maar eenmaal hebben komen die inkomsten vanzelf wel.  Nu het medium volwassen is geworden beginnen steeds meer investeerders zich af te vragen hoe ze hun investeringen eens een keertje kunnen gaan terugverdienen.

Tegelijkertijd laten de belangrijkste content owners, de labels en studio’s, bergen met geld liggen omdat ze zo druk bezig zijn met het voor de rechter slepen van The Pirate Bay of nog zieliger: individuele downloadertjes, dat ze geen tijd meer over hebben om een wereldwijd alternatief voor de illegale downloads te creëeren.  En dat terwijl Apple met iTunes heeft gedemonstreerd dat je puur op basis van gebruiksgemak het exorbitante bedrag van 10 euro voor een album download kan vangen van de consument.

Goedkope content

Dus, als je Anderson’s marginale distributiekosten optelt bij de gemiddelde kosten van contentcreatie verdeeld over een enorme berg internetgebruikers, wat hou je dan over?  Juist, goedkope content.  Ook Clay Shirky noemt ‘Mental transaction cost’ als de reden waarom micropayments niet werken.  Content kan dus té goedkoop zijn.  Maar ondanks de nadelen van bijvoorbeeld illegaal downloaden: inconsistentie in kwaliteit, de juridische hindernisbaan opgeworpen door de labels, risico’s van virussen etc. blijft een significante groep mensen zich tot de Pirate Bay wenden in plaats van tot iTunes.  Content kan dus duidelijk ook nog steeds te duur zijn.

Misschien is het tijd om eens een realistische inschatting te maken van wat digitale content zou moeten kosten.  Niet gebaseerd op het oude businessmodel waarbij kranten gedrukt en verspreid moeten worden, of cd’s geperst en in de winkel gelegd met grote cut-outs van de artiest ernaast.  Maar gebaseerd op het nieuwe businessmodel, waarbij de distributiekosten bijna nul zijn en de gemiddelde kostprijs voor contentcreatie drastisch lager is door de veel grotere potentiële afzetmarkt.  Waarbij winsten niet alleen maar meer op de content zelf gemaakt hoeven te worden maar in toenemende mate op alternatieve inkomstenbronnen zoals optredens, endorsements, advertenties, freemium diensten of nog exotischer ideëen.

Waar je dan op uitkomt is content die goedkoop genoeg is om een interessant alternatief te vormen voor de inconsistente of beperkte kwaliteit van gratis content, en tegelijkertijd duur genoeg is om serieus genomen te worden.  Apple (wederom) bewijst al dat dit model werkt met de prijzen van applicaties in de App store: vaak een gratis versie om uit te proberen, en dan een goedkope versie die supergemakkelijk, veilig en via een consistente interface te downloaden is.  Het heeft ze geen windeieren gelegd.

Nu de rest van de content creators nog.  Zijn we meteen af van dat irritante monopolie op goede ideeën van Apple.

Not commented yet.

LEAVE A COMMENT